Fred Schermer:
"Het is niet zo dat mijn huis een mausoleum is. Ik denk dat geen mens echt in een mausoleum kan leven, maar ik wil wel aandacht geven aan dat wat zich in mijn leven heeft voltrokken. Er zijn dan ook een paar plekken in mijn huis waar mijn eigen vergoddelijkte dierbaren vertoeven: mijn moeder, mijn vader, Wim, Fred. Anderen hebben echter geen stoffelijke plek in huis gekregen: mijn ooms en tantes, Henk, Jana, Ron, want ik wil niet in een mausoleum leven. Er moet voldoende plek open blijven om door te gaan met genieten van nieuwe dingen, nieuwe mensen, nieuwe uitdagingen en dat houdt een keuze in om sommigen wel binnen te laten en anderen alleen geestelijk te gedenken. Ik denk wel dat het gezond is — sommige mensen schijnen zelfs te weten dat wij ons van dieren onderscheiden juist doordat we onze emoties goed tot uitdrukking kunnen brengen — om te erkennen wat het leven in zijn volheid is en dus ook een plek te geven aan de volledige leegheid die we een, twee, tien keer in ons leven echt zullen meemaken. Ik ben enorm blij dat Annemiek Baars een kunstwerk heeft gemaakt vlak na Fred's overlijden en dat zij het daarna aan mij heeft gegeven. Het hangt nu hier in onze eetkamer."
Annemiek Baars '93